Thogrif I Srebrno Włosy

"Król to był w rzeźbionych komnatach,

Gdzie piękno metali błyskało jak słońce za lata,

W jaskiniach głębokich, i korytarzach starych,

W ogniu kuźni warsztatów, i kopalni urobku skały,

O filarach ze złotach, srebrnych kopułach,

I lśniących jak wody tafla marmurowych podłogach"

Król Dachu Świata
Thogrif. Za jego czasów imie to było znane każdej inteligentnej istocie jak okiem śięgnąć. Wszyscy wiedźieli kim on był i każdy z ludźi czy elfów słyszał choć dwie czy trzy pieśni na jego temat. Nie było osoby, nawet wśród najbardziej zaplugawionych orków która śmiała by go najechać. Srebrnowłosy jak zwano go do pierwszej połowy panowania warownią I'zanathu. Był wybitnym strategiem, kowalem, wojownikiem.

Znany był z fantastycznego poczucia chumoru i żartów, nie był bardzo poważny. Chyba że dochodźiło do spraw wymagających tego. Nigdy bowiem nie należało lekceważyć króla krasnoludów. Lekceważnie byle jakiego krasnoluda było błędem, a co dopiero dumnego króla tego narodu?

Biografia
Thogrif urodźił się w jednym z warsztatów krasnoludzkich w stolicy starożytnego elifckiego imperium na Keleronie. Jego ojcem był jeden z najlepszych złotników na stolicy. Matka zaś podobnie jak wszystkie krasnoludźice w tamtych podłych czasach zajmowała się czynościami w izbie. Jako jedynak co zdażało się wyjątkowo żadko w tamtych czasach. Thogrif gdy tylko skończył lat 14 żwawo interesował się w sztuce kowalskiej i rzemiosłach metali. Lat 40 mineło nim nauczył się władać narzędźiami i metalami tak doskonale jak jego ojciec. Dodatkowo opracował specjalną sekretną metode wypalania wyjątkowo silnej, błyszczącej i nie ulegającej rdzewieniu stali. Nazwał ją Kradún Am. Co w mowie zwykłej oznacza dosłownie szafirowy twór.

Lata przemijały w spokoju do jakiego przywykł, jego ojciec zmarł w kopalniach w wieku 122 lat, a matka w wyniku przemęczenia mając zaledwie 86 lat, co jest wyjątkowo małym wiekiem jak dla krasnoluda. Mimo straty rodziny Thogrif pozbierał się z tego bardzo szybko. Tworzył wspaniałę przedmioty dla kupców elfickich wzamian dostając dość solidne posiłki i troche wygód. W istocie nie było równych jego rzemiosłu. Jego życie zmieniło się drastycznie podczas wielkiej rewolucji w której to ludźie, krasnoludowie, i duchy Keleronu rzucili się do gardeł nikczemnym Elfą. Wtedy to Thogrif szanowany przez swój lód ze względu na rzemiosło był dużym autorytetem, znalazło się wokół niego wielu wspaniałych mówców którzy namawiali innych do posłuszeństwa krasnoludowi. To były początki tego co sprawi iż Srebrnowłosy krasnolud zostanie Królem. Nim jednak do tego doszło uciekł na jednym z osiemnastu statków z Keleronu odpływając ku północnym wybrzeżom Nakary. Tam w wielkiej przystani znaleźli przesmyk długą i głęboką rzeką ktorą przeprawili się w głąb lądu. Trafili nią do wielkiego śród lądowego zbiornika wodnego nazwanego "Morzem Thogrifa".

Lata przemineły a ludźie, krasnoludowie i nieliczni elfowie zaczeli rozbudowywać się na niezamieszkanym lądźie. Od samego początku osiedlili się w pobliżu wielkiej góry I'zanath. Której nazwa pochodźi od pierwszych słów Thogrifa na jej widok "Thuru Kazam I'zanath Atar!". "Oto nasza obietnica bracia!". Góra która miała być zgodnie z wierzeniami krasnoludów obietnicą lepszego życia została odnaleźiona. Z poczatku jednak nikt się nie zapuszczał bezpośrednio do jej skalnych zboczy. Pierw ludźie zbudowali kilka mniejszych osad na wybrzeżu morza Thogrifa, z tamtąd rybacy zapoczątkowali możliwość rozbudowy. Elfowie z ludźmi zajeli się rolnictwem i pasaniem dzikich zwierząt które z czasem zostały oswojone. Krasnoludowie zaś znani ze swej krzepy rozkładali na deski wielkie statki na których przypłyneli do tej krainy i budowali z nich schronienia, tworzyli narzędźia. Zajmowali się najcięższymi pracami, i nie straszny im był żaden wysiłek. Musiało minąc siedem lat kiedy to Thogrif zebrawszy osiemdźieśięciu krasnoludów wygłosił wielką przemowe w swe 80 urodziny zaraz po hucznym przyjęciu ruszył w strone wielkiej góry. Tam z narzędźi jakie sami sobie wykonali z fragmentów wielkich statków, zaczeli drążyć tunele w skalistych zboczach. Z poczatku prace były długie i bezowocne ale wkrótce odnaleźli tam mnóstwo urobku metali, w tym i szlachetnych. Przynosili je cali uradowani z wykopalisk do miast nad brzegiem morza. Wkrótce jednak krasnoludów przybywało coraz więcej do górskich kopalni. I przestali przynosić dobra z I'zanathu do ludźi.

Plemie ludźi które zajmowało się w owym czasie rolnictwem przeniosło się w strone góry i założ



yli na trzech zboczach warowne miasto Meneret. Z tamtąd ruszali do krasnoludów oferując im owoce, warzywa, mięsa wzamian za skały i metale. Taki handel utrzymywał się do końca przyjaźni między ludźmi a krasnoludami. Thogrif w tej sytułacji został panem kopalni, z czasem ukuto tam coraz więcej saloników i pokoji wypoczynkowych. I tak proste konstrukcje przemieniły się w najpotężniejszą fortece. Największe miasto. Najpiękniejszą budowle na całym świecie. To były narodźiny "Miasta Zrodzonego Wśród Skał".

Thogrif był jego królem. I każdy wiedźiał że bogactw tego miasta nie przebije żaden inny skarb. Śpiewano tam w złotych komnatach pieśni słodkie i długie. Raz to na harfach łagodnych jak bryza, a czasem na trąbach grzmiących jak grom pioruna. Wielkie wiecznie palące się piece oświetlały sale wraz z cudnymi kryształowymi lampami i niezliczonymi pochodniami czy świecami. O tym mieście krążą tylko legendy, bowiem nigdy więcej do końca istnienia Ha'Balu nie powstanie dzieło chociażby odrobine piękne jak sale I'zanathu...

W tym to czasie Thogrif miał największa moc. Był panem wielkiej armi, był bogaczem nad bogaczami. I mistrzem tajemnej sztuki krasnoludów która pozwalała na zamykanie w przedmiotach magicznych mocy. Thogrif był wspaniały w tworzeniu potężnych broni. Do jego najwspanialszych dzieł zalicza się między innymi tak słyne ostrze jak "Ząb Smoka" czy "Tumar".